...ความรัก และ ความอดทน...
...สิ่งที่มนุษย์มีมากมาย และถวิลหาไม่มีวันหมด นั่นก็คือ..ความรัก...
...สิ่งที่มนุษย์มีจำกัดจนบางครั้งดูเหมือนว่าเห็นแก่ตัว นั่นคือ...ความอดทน..
ยิ่งรักมากก็ต้องยิ่งอดทนกับปัญหาต่างๆไว้เพื่อให้รักนั้น...ยืนยง
แต่ในทิศทางตรงกันข้าม เมื่อใดที่สิ้นรักเมื่อนั้น...ความอดทน..ก็หามีไม่
สิ่งใดที่เคยอดทนได้ ก็กลับเปลี่ยนแปลงไป สิ่งใดที่เคยเห็นดีเห็นชอบ
กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา ท้ายที่สุด คำว่า..สิ้นรัก..ก็เข้ามาเยือน
เรา อาจจะเป็นฝ่ายทอดทิ้ง รัก นั้นให้จบลง แต่ยังมีความจริงอีกอย่างหนึ่ง
ที่คนเรามักมองข้ามกันไป คือบางครั้งความรักของเราอาจจบลงทั้งที่..
..ความรู้สึกรักยังมีอยู่เต็มหัวใจ..เพียงแต่การถูกกระทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า
จนกระทั่ง...ความอดทน..บอกให้เราต้องไป.......
.....ไปทั้งๆที่ยังรัก....
เพราะหากรักแล้ว ต้องเจ็บต้องช้ำ ทางเลือกที่ดีที่สุด ก็น่าจะหมายถึง
การจากไปในวันนี้ เพื่อพบเจอกับสิ่งใหม่ โดยสักวันความปวดร้าวในใจ
มันจะจางหาย หรือเลือนลางจากไป และเราจะเข้มแข็งพร้อมกับลุกขึ้นได้ใหม่
ในวันข้างหน้า
....แต่กับความร้าวรานในใจที่จะคงอยู่ตลอดไป.....
........